وظایف شیعیان درغیبت ولی حق

یکی از وظایفی که به تصریح روایات، در دوران غیبت بر عهدة شیعیان و منتظران فرج قائم آل محمّد(ص) است، کسب آمادگی‌های نظامی و مهیّا کردن تسلیحات مناسب هر عصر برای یاری و نصرت امام غایب است، چنان‌که در روایتی که نعمانی به سند خود از امام صادق(ع) نقل کرده آمده است:

«هر یک از شما باید که برای خروج حضرت قائم(ع) [سلاحی] مهیّا کند. هر چند که یک تیر باشد، که خدای تعالی هر گاه بداند که کسی چنین نیّتی دارد امیدوارم عمرش را طولانی کند تا آن حضرت را درک کند [و از یاران و همراهانش قرار گیرد]».1

در روایت دیگری مرحوم کلینی به سند خود از امام ابوالحسن [موسی کاظم(ع)] نقل می‌کند که:
«... هر کس اسبی را به انتظار امر ما نگاه دارد و به سبب آن دشمنان ما را خشمگین سازد در حالی که به ما منسوب باشد، خداوند روزی‌اش را فراخ گرداند و شرح صدر به او عطا کند و به آرزویش برساند و یار بر حوائجش باشد».2

همچنین مرحوم کلینی در «روضة کافی» از ابوعبدالله جعفی روایتی را نقل می‌کند که توجّه به مفّاد آن بسیار مفید است: «حضرت ابوجعفر امام باقر(ع)، به من فرمودند: منتهای زمان مرابطه (مرزداری)4 نزد شما چند روز است؟ عرضه داشتم: چهل روز، فرمودند: ولی مرابطة ما مرابطه‌ای است که همیشه هست...».3